何もかも上手く行かない　もどかしさに . . .

 

 

 

อ่าสสส์  หนีงานมาอัพบลอกอีกแล้ววววว

 

 

ดูเหมือนจะเป็นสโลแกนประจำตัวไปแล้วล่ะเค่อะ-0-"" (เลวมาก เด็กๆอย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างนะเค๊อะ)

 

 

เมื่อคืนก่อนกลับมาRPอีเว้นท์ทันด้วยเดี๊ยนปลาบปลื้มจายยยยย

 

 

วันนี้มาอัพอินโทรลางร้ายค่ะ  (ถึงจะบอกว่าอินโทรแต่ไม่รู้จะมีแรงวาดต่อมั๊ย ///โดนต่อย)

 

 

เริ่มเลยละกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เขียน tbc ไปงั้น แต่จะได้วาดต่อรึเปล่าเนี่ยยยย /ล้มโต๊ะ

 

 

อ่านเข้าใจกันชิมิฮว๊าฟ TwT  เดี๊ยนพยายามอย่างถึงที่สุดแล้วฮร่ะ ถึงจะรวบรัดตัดตอนสุดๆก็เถอะ

 

 

หลักๆคือต้องการจะสื่อว่าทำไมอีคนหน้าด้านคันกระแดะแบบยั่งๆถึงมัวแต่ดึงความรู้สึกตัวเองให้ค้างคาอยู่นั่น ทั้งๆที่ไม่น่าจะเป็นแบบนั้น

 

 

ที่จริงก็แค่ติดที่อาม่าขอร้องงงงนั่นแหละ

 

 

แต่ตามปกติม่าหลานคู่นี้รักกันดีนะเค๊อะ>w< 

 

 

ทั้งนี้ทั้งขอบคุณคุณพริมมี่ที่อนุญาติให้วาดแล็งซ์นะเค๊อะ

 

 

ความจริงความสัมพันธ์ของแล็งซ์กะยั่งๆก็คืบหน้าไปแล้วติ๊ดนึง (ละมั้ง? // โดนกระทืบ) แต่เดี๊ยนไม่สามารถวาดไปถึงตอนนั้นได้ฮร่ะ  ความจริงว่ายังมีงานอีกกองบะเริ่มมันฉุดเดี๊ยนออกจากโลกความฝันซะแล้วTwT

 

 

ก่อนลากันก็ปิดท้ายด้วยคอมิคปัญญาอ่อนนิดหน่อย

 

 

 

 

อีกช็อต  หลังจากฟื้นและกลับไปปราสาทแล้ว

 

 

 

แล็งซ์ใจร้ายเนาะ ;w;

 

 

ไม่เป็นไรเฮร่อะ เดี๊ยนชอบ=w=b!!! (กร๊ากกกกกกกกกกกX D)

 

 

ไปๆมาๆอิยั่งช่างดูเป็นตุ๊ดที่อ่อนและหน่อมจริงๆเลยพับเผื่อย =_="" (คุณแม่ขอโทษ ;w;)

 

 

เอาล่ะ ปล่อยของหมดแล้วค่ะ ไว้จะพยายามกลับมาอัพอีกให้ได้เลยน๊า ;[];

 

 

สำหรับวันนี้สวัสดี และราตรีสวัสดิ์ค่าาาา

 

 

 

 

ปล. คอมิคนี้ใครไม่เข้าใจถามได้นะคะ หรืออยากวิจารณ์อะไรก็เต็มที่เลยค่า^^;

 

 

 

 

edit เพิ่มรูปนิดหน่อย

 

 

ไอ้ครั้นจะขึ้นเอนทรีใหม่ก็เกินไป

 

 

เอ๊ะนี่อะไร （*´▽｀*) อร๊ายยยยยยยยย

 

 

 

 

แล้วก็ชิ่ง  ๕๕๕